Ludzie Ziemscy

[ten tekst jest kontynuacją poprzedniego]

Czy niektórzy ludzie nie mają Ducha?
Czy tylko mają w ciele inkarnowaną Duszę?
A Duch jest tylko zbiorowy, wspólny dla iluś osób na raz, z którego wszyscy z grupy korzystają?

Tak może być.

Podobnie mają zwierzęta niższe, które mają Dusze Grupowe. One nie mają aż tak bardzo rozwiniętego osobistego wcielenia, jednak jak zbiorą się w grupę, to czuć, czasami dużą, ich Duszą Grupową. Jak kiedyś widziałem szpaki objadające drzewo czereśniowe, to w ich całej chmarze zauważyłem potężną Duszę Grupową. Była ona co najmniej zdegustowana, oburzona, trochę rozgniewana, urażona tym, że się ją (w osobie chmary szpaków) przepędza z tego drzewa i nie daje się nasycić soczystymi owocami.
Tak występuje Dusza Grupowa jako „wyższa instancja” nad istotami – zbiera ona, grupuje wiele pojedynczych planów życiowych, osób pod swoimi skrzydłami. I roztacza nad tymi istotami (tu – szpakami) opiekę, daje im cele z duchowego świata i wspiera w ich realizacji.

Małe zwierzęta, a zwłaszcza stadne mają Dusze Grupowe. Chociaż i osobiste Dusze też mają, ale stosunkowo mało rozwinięte, skąd też pochodzi ich stadny sposób życia.

Duże zwierzęta najczęściej mają Dusze osobiste. Przykładowo duże psy, wieloryby, konie, słonie, żyrafy i te, które się często wspomina w kręgach duchowych, czyli delfiny. Co ciekawe w Polsce nie ma aż tak dużo takich zwierząt żyjących na wolności, a łączność ludzi z naturą jest dosyć licha.
Tak jakby kontakt z naturą był w jakiś sposób umacniany przez te duże zwierzęta. Zastąpienie koni w gospodarstwach ciągnikami dało także odsunięcie ludzi od środowiska przyrodniczego, przez mechanizację, ale też – z czego mało kto sobie zdaje sprawę, przez sam brak kontaktu z końmi. Koń był tu takim ambasadorem naturalności. Krowy podobnie dawały takie „ziemskie umocowanie”.

Obecnie młode kobiety bardzo ciągną do koni, jeżdżą na nich. Ciągnie ich do naturalności, ziemskości, łączności z nieokiełznaną, nieprzetworzoną naturą, którą konie reprezentują. Bo tego brakuje w ich ucywilizowanym życiu.

horse1

Psy czy koty, jako zwierzęta żywione bezpośrednio przez człowieka, nie pasące się, lgną ku niemu, nie stanowią tak istotnego łącza do świata natury.

Tyle opowiedzieliśmy o Duszach Grupowych i łączności z „dołem”, z uziemieniem.

Coś wyżej

Natomiast jest jeszcze „coś wyżej”, tym czymś jest Duch.

Bez Ducha, bez opieki Ducha nie można w pełni swoich potencjałów żyć, a jeśli już są takie istoty, to są powiedzmy, ułomne, widać, że coś jest mocno z nimi nie tak. Np. atakują inne istoty, albo je wykorzystują. Przykładem może być ciemna strona. Dlaczego jest ciemna? Bo nie jest oświetlana jasnością, świetlistością Źródła Życia, Źródła Istnienia (to kolejne z wielu imion Boga).

Istota może się zaprzeć nogami i nie chcieć przyjmować światłości i jasności. Albo może tak być, że jest to sytuacja naturalna – istota jakaś (kot albo człowiek) nie ma osobistego Ducha, a ma Ducha, ale działającego w niej poprzez Duszę Grupową. Jest więc trochę „dalej” od Ducha, co też daje cechy, o których tu mówimy. Brak Ducha daje sztywność, brak zainteresowania drugim człowiekiem, egoizm (ale nie w takim stopniu jak obciążenia typu np. symbiont). Brak empatii, współczucia, serdeczności, lekką bezwzględność zupełnie bez świadomości że się takim jest.

Jak powiedziałem, opieka Ducha może być albo grupowa, albo osobista (wtedy Duch jest wcielony).

Jednak z powodu, że Duch jest o wiele wyżej niż Dusza, to częstość występowania indywidualnego Ducha jest mniejsza. Częściej mamy do czynienia z osobami podłączonymi do Ducha grupowego.

Osoby, które tu nazywam Ludźmi Ziemskimi – mają podłączenia do wspólnego dla wielu Ducha, i w tym Duchu żyją sobie.

Osoby zaś, które by można nazwać Ludźmi Ducha mają sami (już bezpośrednio) Ducha osobistego, inkarnowanego.

Ostatnio, od poprzedniego artykułu [link], dużo myślę o tym całym temacie, ponieważ jest to poważna sprawa – z powodu swojej obszerności.
Jeśli tak dużo ludzi „nie ma Ducha”, to jak to jest?

Można powiedzieć – niesprawiedliwość.

Można powiedzieć – to jak to tak, to tak nie może być.

A może właśnie jest?

Domyślam się, że wiele osób sobie wyobraża takiego „człowieka bez Ducha” jako kogoś upośledzonego, ułomnego w jakiś sposób. Zwłaszcza chyba łatwo sobie wyobrażać ułomnego intelektualnie. Że czegoś nie zrozumie, że czegoś nie będzie w stanie pojąć.
To jest prawda i nie jest jednocześnie.

Bo wobec spraw ziemskich, praktycznych, a nawet spraw w obrębie psychiki – uczuć, odczuć, przeżyć – to taki człowiek jest jak najbardziej sprawny. Jeśli ma kochać – kocha (a przynajmniej ma pociąg, pragnienia, uczucia). Jeśli ma się smucić, to się smuci. No, może trochę mniej, niż ten z Duchem.
Jeśli ma zabawę, to się bawi. Co prawda, jak widzę, to trochę sztywno się to odbywa.

Próbuję rozpoznawać Ludzi Ziemskich, i jest ich stosunkowo dużo. Niewielu jest tych z Duchem, których można nazwać „Duchowymi”. Którzy mają potencjał na przebudzenie duchowe.  Ci z takim potencjałem mają głębsze przeżycia, ale za to mniejsze umiejętności realizowania się na płaszczyźnie fizycznej, w materii.

Coś za coś.

Jeśli Ziemscy uważają działania w materii za „wszystko co jest”, to im owe działania przychodzą w miarę naturalnie. A co istotniejsze – nie widzą czegokolwiek „poza” materialnymi, przeżyciowymi, emocjonalnymi, uczuciowymi obszarami. Uczucia wydaje się, że są dla nich szczytem możliwości.

Duchowość? Dla Ziemskich jest ona zrównana z religijnością. I wszystkich tego nauczają.. nierzadko stosując mocne presje.

I kto wie, czy właśnie owa religijność, odprawianie i wykonywanie odpowiednich obrzędów religijnych wydaje się dla Ludzi Ziemskich spełnianiem się w obszarze duchowości.

Pewnie, linkują do półbogów i cali szczęśliwi, że się im to udało.

Sam tak w dzieciństwie miałem, że przyjąłem „na wiarę”, że wykonywanie religijnych obowiązków było wystarczającym działaniem. Zresztą sam kościół także to tak dzieli – „cywile”, czyli „osoby niekonsekrowane” wykonują powszechne obowiązki religijne i niczego więcej się od nich nie wymaga.
Natomiast „jak ktoś chciałby więcej, to potrzeba iść dalej”, i nic jakby dziwnego w tym nie było. Ale nikt nie tłumaczył „dlaczego” taki przesiew miałby być dokonywany – ot, „na potrzeby kościoła”. A nie z powodu różnej konstrukcji wewnętrznej.

Według Human Design trochę jestem heretykiem (5 w HD), a w dużej cześci analitykiem (1 w HD) to wybrałem trzecią drogę, osobistą. Nie zgadzałem się z tamtymi sztywnymi określeniami i ustaleniami. Są osoby, także z Duchem, którym to odpowiada, a przynajmniej nie odrzuca ich to.
Ja jednak sam poszukiwałem, wierciłem w tej duchowej materii.

Tak badałem psychologię, tak poszedłem na sesje Rebirthingu, potem Regresingu.

Myślałem, że „jestem zepsuty”, bo w sumie sporo cierpiałem. Ludziom z Duchem można by przypisać cudne życie, bo przecież „mają Ducha”, jednakże gdyby jeszcze tak nie cierpieli..

Bo nie posiadanie Ducha tylko bycie przyłączonym do swoich Stwórców Dusz jako Duchów Prowadzących daje dosyć dużo spokoju duchowego. W samym człowieku nic się jakoś mocno duchowo nie dzieje, nie miele. Nie ma przewalanki duchowej.
Na pewno u niektórych jest mocno aktywnie w Duszy, jak najbardziej. Zwłaszcza jak ich Dusza, czy jak ich Osobowość są aktywne bądź ambitne. To mogą tutaj na ziemi próbować mocno się zaakcentować, mogą próbować osiągać wiele różnych spraw osobiście, jako „Jan Kowalski”.
Te osoby są „podpięte” pod różne idee, pod różne aktywności grupowe i rozwijają swoje życie na tych torach.

Taką największą aktywnością, która „dosięga wszystkich” jest prokreacja. Jesteśmy bowiem mocno pokodowani przez Anunaków, aby się płodzić, aby być dobrymi robotnikami na ich usługi. Więc nasze ciała buzują od młodości, od pokwitania od hormonów. Presjują nas ile wlezie, aby mieć dzieci, aby mieć parę, niezależnie czy to jest dla nas istotnie korzystne na wielu poziomach. Najważniejsze, że „będzie dziecko”..
To zapewniało Anunakom wzrost liczby pracowników. A my nad tym nie mamy kontroli i wiele osób cierpi z tych przymusów, najczęściej dlatego, że już wyewoluowali i tak prymitywne pobudki nie są ich jedynymi.

U tych Ludzi Z Duchem są dodatkowe sprawy do opracowania, jest przewalanka duchowa. Oprócz mielenia się tematów na poziomach ciała, energetyki i psychiki, są jeszcze przeżycia na poziomie samego Ducha, czyli ponad poziomem atmanicznym. Wiele osób nie zastanawia się niemal w ogóle nad sprawami duchowymi. Są dla nich dziwactwem, czymś nie do pojęcia. A tych nielicznych, którzy mają duchowe tematy „na tapecie” mogą nazywać „wiejskim filozofem”. Jest to określenie poniżające, ponieważ osoba Ziemska chcę sobie zapewnić komfort bycia z tamtym kimś. Dlaczego na tamtego miałaby się patrzeć jako na kogoś obdarzonego jakimiś specjalnymi zdolnościami, talentami? Nie, zdołuję go trochę, chociaż w swojej świadomości, to od razu będzie mi raźniej.

Oosób Z Duchem wydaje się być mało. Ci drudzy zaś bardzo mocno pilnują, aby ci z Duchem nie mieli oni żadnej przewagi. Żeby „nie podskakiwali”: lepiej jest nie widzieć tego Ducha, z którym nie wiadomo co począć. A jeśli już, to żeby się trzymali swoich gett – zakonów, ośrodków kultu duchowego. Poza nimi jest świat ziemski i tak ma pozostać. Jeszcze chyba tylko w kulturze Indyjskiej w tak masowy sposób jest doceniana duchowość i można tam dostać wsparcie z samego tylko faktu zajmowania się duchowymi obszarami. Reszta świata mniej lub bardziej akceptuje czy toleruje istnienie duchowości, ale też wstawia ją w konkretne ramki.

Obserwuję ludzi. Nie jest dużo osób które sobie dają radę z psychiką. A już realne (nie religijne) podejście do Ducha jest jak najbardziej rzadkie.

I tak właśnie, niezmiernie rzadko osoby mające inkarnowanego Ducha same są świadome tej swojej cechy. Nikt o tym nie mówi. A to, że inni owego Ducha jednostkowego nie mają – to chyba jest już tabu.

No bo jak tyle ludzi może żyć, a nie mieć Ducha?

To jest pojęcie materialistyczne, zgodne z tym „co widać”.
A to, co widać niestety nie jest jedynym wyznacznikiem naszego świata.
To jest tylko pewien pogląd z jednego poziomu.

Gdy jednak rozszerzymy postrzeganie, gdy nazwiemy sobie ileś warstw rzeczywistości, gdy uświadomimy sobie, zobaczymy tego i owego kogoś, jak jest zbudowany duchowo – to pogląd materialistyczny nagle dostaje drgawek i sypie się jak samochodowa szyba na kawałeczki. I trzeba zbierać ową dezintegrację i budować na nowo kolejny ogląd rzeczywistości, już nie tak prosty. Ale za to bardziej przystający do realiów.
Nauki, jakie otrzymaliśmy na religii już okazują się popłuczynami dawnych legend czy historii. Chrześciańskie korzenie tkwią w.. dziedzictwie panów-najeźdźców „z nieba”, Anunnaków. I logicznym wydaje się, że podtrzymywanie tych przekonań, postaw jest jednoznaczne z umacnianem poddaństwa duchowego.

Nie trzeba oczywiście tego robić. Wiele szkoł i kierunków duchowych samo tłumaczenie uznaje za niepotrzebne a nawet szkodliwe.
„Masz się oświecić, reszty nie dotykaj”.
Ale co to ma być za oświecienie? Na jakich jakościach i energiach? Czego ma dotyczyć, ma być realizacją jakich obszarów? Tego niemal nikt nie mówi.

Przykładowo, buddyzm. Zdziwieni? Tak, ten sam buddyzm, który tak łatwo uzyskuje dostęp do środowisk akademickich „nie będąc religią”.

Gautama Siakjamuni nie odpowiadał na pytania dotyczące budowy Wszechświata (także duchowego Wszechświata). Nie dlatego, że by nie miał nic o tym do powiedzenia. Ale mówił, że uczniowi nic z tego nie przyjdzie w obszarze jego osobistego uwolnienia. Ma raczej praktykować, a nie (można by powiedzieć) „zajmować się głupotami”.

Sam Budda Siakjamuni miał więc w nosie procesy Duszy swoich uczniów. Ja jednak nie zgadzam się z nim, uważam, że odkłamanie pozornych a uporczywych nauk daje o wiele więcej możliwości i swobodę wewnętrzną. Daje rozszerzenie świadomości.

Zen, jako drugi przykład, także nie tłumaczy niemal nic. Ja więc o nim też nie będę się tu wiele rozwodził.

Ludzie Ziemscy w praktyce

Ludzie Ziemscy nas otaczają, w miastach są wszędzie. Są bardzo praktyczni, dajmy na to mamy plebiscyt na „Słowo Roku” na stronie Słownika Języka Polskiego. Jakie mamy kategorie posuwane nam?
Administracja Państwowa
Budownictwo/Geodezja
Doradztwo/Konsulting
Energetyka
Farmaceutyka/Biotechnologie
Farmacja
Finanse/Ekonomia
Geologia/Hydrologia
Grafika/Kreacja artystyczna
Hotelarstwo/Turystyka

.. więcej nie będę wymieniać, ponieważ pewnie domyślacie się o co chodzi.

Tu nie ma miejsca na samopoznanie. Na samoświadomość. Życie toczy się „na zewnątrz” człowieka.

Jak taki ktoś mówi o przeżyciach, to mówi co widział, gdzie był, gdzie przejeżdżał, z kim się witał.

Jeśli spytać go o przeżycia wewnętrzne, to będzie mówić co go boli.

Jeśli ma relację z kimś, to koncentruje się na zewnętrznych sprawach: kto gdzie poszedł, co powiedział. Kobiety bez Ducha, jako że bardziej emocjonalnie nastawione, będą doszukiwać się znaczeń tego, co zostało powiedziane. Ale dlatego, żeby wiedzieć co można po kimś oczekiwać, zewnętrznie. Cel jest na zewnątrz.

Tak świat postrzegają ludzie Ziemscy.

Ich wartości, ich zainteresowania – to obszar zewnętrzny. Coś „w sobie”? O, tam nie należy nawet spoglądać! Tam jest coś zawiłego, czego nikt nie rozumie. Nikt – czyli oni sami nie rozumieją, i ich to też ani nie pociąga ani nie obchodzi.

Także i u innych – nie obchodzi ich co się w środku drugiego człowieka dzieje. Narcyzm – lekki, jak najbardziej..

Można z nimi jak najbardziej rozmawiać o pogodzie, o pracy – ich pracy. Bo już o czyjejś to mają marne zainteresowanie.
Nie interesuje się za to jak się innym ludziom powodzi, a jeśli nawet to nie po to aby im jakoś pomóc, ulżyć ich życiu. Jeśli już komuś chce pomóc, to – zgodnie z wzorcami prokreacyjnymi – chce pomagać swoim dzieciom. I robi to, a jakże. Hormony dobrze go do tego kierują. „Dobrze się czuje”, bo ma wyrzut hormonalny i dobre samopoczucie w ciele, jak pomaga córce czy synowi.

Jak taki ktoś może osiągnąć wgląd duchowy? Wygląda to na niemożliwe.

Jednocześnie jest jak najbardziej człowiekiem, ma dowód osobisty, prawo jazdy, samochód pod domem. Jest zorganizowany, punktualny, odpowiedzialny.

Nie ma to nic wspólnego z oceną. Jest to tylko opis. Wiele osób jest zafiksowanych na tym, że jeśli o kimś mówimy, to trzeba od razu mówić, opowiedzieć się, czy nam to się podoba czy też nie. Czy ten ktoś, o którym mówimy „jest dobry”, czy też „jest niedobry”.

Ale to, że jest inny, to akurat mało go obchodzi. Dlaczego? Bo osoba chcąca oceniać, choćby spodziewająca się tego, zafiksowana jest na poziomie buddialnym, poziomie wartości, poziomie „dobra czy zła”. „Zganić czy pochwalić” – to też ciągle i z uporem poziom buddialny.

Dla osób z linii ewolucyjnej [link] jest to poziom bardzo wysoki. (Linia ewolucyjna to inne rozróżnienie)

Dla Ludzi Ziemskich poziom buddialny jest poziomem „kultowym”, fascynującym, dającym tyle nadzieji! Jeśli komuś powiemy, że „źle robi”, to ma się natychmiast poprawić!
Kolosalny wpływ dziesięciu przykazań skąd pochodzi? Z tego, że popadł na tak podatny grunt buddialny u ludzi ziemskich, u linii ewolucyjnej.

„Ja go widzę i go oceniam i go skazuję!” O, jak ta postawa się Duszom podoba! Te wszystkie bitwy („bo my mamy rację!”), te „odwdzięczenia się”, te „damy im za swoje” to ciągle poziom Dusz i zafiksowanie się na nim. Ta polityka wraz tymi nienajwyższej jakości politykami (bo wybory demokratyczne są wyborem przeważającego, acz ambitnego średniactwa).

Jak wyjść zatem ponad buddialne ocenianie, jeśli przeważające siły ludzkie tkwią przy swoich Duszach? Jeśli nie uruchami się ich Duch i nie wychodzi ponad ten poziom?

Czy nie mieli mówione o Duchu? O miłości? O przebaczeniu i o braterstwie?
O, oczywiście nie raz mieli to mówione.
ALE, mają na bieżąco tylko swoją osobistą Duszę, a Ducha nie mając – nie mogą skorzystać z jego możliwości „wyjścia poza” układ ziemski.

Oj tak, myślałem wiele razy, że ci ludzie „mają takie potencjały, ale ich nie realizują!”
Ale.. myślałem po sobie. Oceniałem innych po sobie.
Jeśli my mamy jakiś potencjał to i od razu nawykowo sądzimy, że inni też go mają.

Najgorzej właśnie jest, jeśli go nie mają. Bo – tak jak ja – można się latami męczyć myśląc źle o innych ludziach.

A im większe wymagania wobec innych, i większe niezrealizowanie owych wymagań, tym większa frustracja.
Stąd też właśnie te moje poszukiwania i te moje artykuły.
Czułem się mocno sfrustrowany (i nadal to czuję, nadal tego jeszcze nie przepracowałem).

Ale już widzę, dlaczego tak się czułem sfrustrowany.
Nie przyjmowałem do wiadomości realiów.
Czemu?

Ponieważ były aż tak dziwaczne, aż tak inne od tradycyjnych przekonań i nauk, w które wierzyłem.

Dopiero mocne pogrzebanie w ezoteryce daje mi obecnie szansę na odkłamanie tych postaw, które przyjąłem, a na bazie których byłem źle, nieprzychylnie nastawiony do innych osób. Jak sami widzicie, wyniki tych poszukiwań same są „jak z kosmosu”, ale bardzo mocno pasują do realności.

Zombie

Tu myślę dobrze pasuje temat o zombie, tak popularnym micie, jak to się nazywa – „legendzie miejskiej” z USA. Aktywuje się „toto” w okresie wspominania śmierci, czyli amerykańskiego Haloween.

Zombie w wyobrażeniach ludzi są bezwzględne, nienawistne i krwiożercze. Nie mają odczuć i nie borą pod uwagę różnych rzeczy, tylko się rzucają i atakują żywych ludzi.

zombie-15

Generalnie taka sylwetka jest antypatyczna.

Można powiedzieć, że mit zombie jest emanacją, projekcją zbiorowej nieświadomości amerykanów. Coś „wycieka” z ich umysłów, Dusz, co generalnie nie ma dostępu do zwykłej kultury. Jednak w okresie jesiennym na tyle mocno współgra z aurą i pogodą, że trudno się temu oprzeć.

„Bez serc, bez Ducha, to szkieletów ludy” – można by zacytować Mickiewicza. I dokładnie, jakby się wzorując na tym zdaniu z Amerykanów wychodzi obraz – właśnie, czego? Co zombie sobą przedstawia?

W moim oglądzie można przyjąć, że to, co mówił Gurdżijew – przedstawia sobą człowieka z lekko tylko uruchomionym ciałem eterycznym (kłopoty zdrowotne) i jedynie z Duszą (brak współczucia, chęć atakowania innych, bezwzględność). Są jak roboty – brakuje łączności ze Źródłem, nadzieji, jest rozkład. A przynajmniej jest to tak przedstawiane, wyolbrzymiane. Ta przesada ma na celu wskazać istotność tego przekazu. Ci ludzie nie są realnie tak poranieni, oni wiedzą, że się bawią, jest to rytuał ludyczny, ludowego mistycyzmu. Ludzie sami, ich Dusze pokazują obraz jaki w sobie noszą, jak siebie postrzegają.

zombie-27

Osobowości wiedzą, że to zabawa. Ale już Dusze traktują to poważnie.

Jak dla mnie jest to krzyk umęczonych, umęczonych Dusz.

W marszu zombie jest coś z cierpienia Jezusa pędzonego batami na Golgotę. Osobowość będzie to cierpienie minimalizować, tuszować. A Dusza pokaże realność swojej codzienności, mimo zasłony, mimo tłumaczeń sobie, „że jest dobrze”, które Osobowość przywdziewa.

W wielu przypadkach ci ludzie pokazują na planie fizycznym jak wyglądają ich aury, ich Dusze – poranione, pokrzywdzone. Człowiek z ciała fizycznego jest dosyć mocny, żyje ileś lat, mimo chorób. Jednak jako istota na wyższych planach – nie jest oszczędzany, i nie pielęgnuje się tych wyższych planów. Zarówno świat, pracodawcy, jak też i w rodzinie nie robi się tego. A i istoty niewcielone też się dokładają do braku dobrostanu, czy wręcz do niszczenia ludzi. Efekty z poziomu subtelnego widać w Halloween.

To jedno – poranienie, wręcz na skraju śmierci.

Ale drugi aspekt też widać – „nieludzkość”. Tu można zrobić właśnie odniesienie do Ludzi Ziemskich.

Marsz zombie pokazuje: jesteśmy ciałami i Duszami, brak nam Ducha.

Na wielu obrazkach przedstawiających zombie można wykryć jawny demonizm (ciemną, nienawistną energię, bezwzględną, agresywną i zadowoloną z własnej działalności). Tłumaczy się to zabawowo, że jest to wyrażenie, wyswobodzenie istniejących pragnień w formie społecznie akceptowanej – na Hallowen. Jak Ducha Boskiego nie ma, to inne Duchy stąd czy stamtąd mogą zawłaszczać, negatywnie inspirować takie Dusze. Oto skąd taka popularność brania symbiontów. Osoby bez osobistego Ducha nie mają wewnątrz siebie mocnego przekonania, że „jest jeden Bóg” (czyli jest jedno Źródło, bardzo wysoko i jest ono bardzo czyste). Mają przekonanie, że są półbogowie – stwórcy naszego wtórnego świata. I że tu, do nich należy się udawać po wskazówki. Tak jak niegdyś, za PRL władający Polską udawali się na Kreml po wskazówki do „radzieckich towarzyszy”.

 

Jak najbardziej jestem skłonny dać wiarę w przekaz. Widać w nim cechy, jakości: bezwzględność, nieczułość i jakieś takie zadowolenie. Oprócz jawnego demonizmu, mamy jednak coś jeszcze – właśnie „bezduszność”, a właściwie brak Ducha.

Brak Ducha jest subtelną różnicą, tak jak już mówiliśmy. Nie widać tego „na ulicy”, zwłaszcza jeśli się nie wie, że istnieje takie zjawisko. Jednak gdy się wie o nim, można sobie odpowiedzieć, czy dany ktoś właśnie tak ma?

Ludzie Ziemscy są pełnoprawnymi członkami społeczności, tworzą ją, jednak nie mają osobistego „uruchomienia” z Ducha (inkarnacji osobistej), a podpięcie Duszy pod Duszę Grupową, a dopiero ta pod Ducha (zob. obrazek na początku). Tu taki typowy „marsz zombie”, który wywołuje najwięcej przestrachu (kontrolowanego, jak najbardziej) jest właśnie grupowy – oto porusza się pokracznie naście takich pokracznych jednostek. Czy jest to wołanie o dobre traktowanie przez siły wyższe na Ziemi? Czy Dusze się przez to tak właśnie skarżą – „zobaczcie jak nas urządzili ci od Matrixa!” ? Mówią jakby „jesteśmy tak bardzo poranieni, bliscy śmierci. I żądni odwetu.” To wszystko pasuje jak ulał do Dusz, podpiętych w oszukańczy sposób pod jakieś źle życzące „duchy opiekuńcze” przesiąknięte ciemnymi energiami.
Jest to też wskazanie do braku Ducha – Duch bowiem ożywia, daje jasność, świetlistość, życie.

Ludzie z Duchem

Żeby zrównoważyć ten przekaz można powiedzieć, że osoby, które „ciągnie do Ducha” mają tu szansę, aby zrealizować swojego Ducha na ziemi. Inne święta, blisko po Halloween, wskazują tryumf światła nad ciemnością – Boże Narodzenie. Wskazują na moc Ducha, która się pojawia nawet w najciemniejszą (najdłuższą) noc przesilenia zimowego.

Tu symbolika jest jasna, radosna – na nowo rodzi się nadzieja na kolejny świetlisty rok. Kto ma połączenie z Duchem Boskim odczuje tu wspomnienie o nim.

christmas

Nie dotyczy to tylko ludzi z Duchem osobistym. Dotyczy to wszystkich, ponieważ czy bezpośrednio, czy pośrednio wszyscy jesteśmy emanacją Boskiego Ducha. Jeśliby ktoś/ coś nie miało takiej jakości, to by nie mogło tu egzystować. Jest to świat ostatecznie wyrażąjącego się Boskiego Twórczego Ducha, Dawcy Życia. A że pewne istoty pośrednie zechciały wystąpić przeciw życiu – to w ostatecznym sensie nie ma możliwości na realizację. Bo same są „zrobione z życia”, a więc podcinają sobie samym gałąź na której siedzą. I tylko mogą mamić, że są silne i mają władzę. Tylko przez to, że im osobiście uwierzymy, że uwierzą im nasze Dusze – na tyle mają nad Duszą władzę.

Przejście do Ducha, uruchomienie świadomości daje „wyzdrowienie” z tej choroby duchowej. Świadomość bowiem zmienia okoliczności, jak to zresztą odkryli fizycy kwantowi. Po tym odkryciu „klasyczna” teoria o bezwzględności zarówno fizyki jak i bezwzględności duchowych obszarów – nie ma racji bytu tak jak dotąd. Może owa bezwzględność, prawem inercji toczy się, ale jest to w znacznym stopniu inercja naszego umysłu. Nie mając zasilania, a zasilając przekonanie o własnej twórczości – w sposób nieunikniony przechodzimy do naszego

Twórczego Ducha


 

 

 

 

Reklamy

23 Komentarze (+add yours?)

  1. Marc
    Gru 22, 2017 @ 16:48:04

    Ciekawe!

  2. Kama
    Gru 22, 2017 @ 18:24:02

    Witam na Pana strone trafilam jakis czas temu przez moj sen, gdy wpisałam jego treść w senik google okazlo sie ze oznacza oczyszczanie karmy, a nastepnie doszlam do artykułu o naukach Łazariewa. Tak naprawde moje poszukiwania duchowe i cheć zmiany swojego zycia trwa od czasu kiedy staram sie zajsc w ciaze a trwa to juz prawie 8 lat , przeszłam wszytkie mozeliwe metody leczenia ale nie dało to zadnego rezultatu. Jak zaczelam wnikac w moje problemy uswiadomilam sobie ze ich podloze jest duzo bardziej zlozone mam bardzo agresywna matke która całe zycie wyzywala sie na mnie probowała mnie stlamsic, ja jednak od najmlodszych lat potrafiłam sie bronić. Jakby tego bylo malo ojciec byl alkoholikiem w domu była agresja i przemoc z tego powodu. Po przeczytaniu nauk Łazariewa zrozumiałam, że brak dziecka, cierpienie z tego powodu doprowadzilo do moich poszukiwań duchowych, a w konsekwncji do mojego rozwoju duchowego. Zaczelam powtarzac afirmacje probowlam oczyszczania z duszam, stosuje modliwy oczyszczajace s. majdy ale zastanawiam sie czy jest dla mnie jakas nadzieja na posiadanie uprawnionego dziecka, czy moge sie jakos oczyścic aby ukochane dziecko do mnie przyszło, czy tez taki mój los z kórym powinnam sie pogodzic?

  3. Swiat Ducha
    Gru 22, 2017 @ 20:40:52

    Pani Kamo
    Ja na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. Zwłaszcza, że jest to tak duże pytanie w Pani życiu.
    Istotnie, Łazariew chyba jest tutaj lepszym doradcą, bo jednak te sprawy rodzinne są dla niego bardzo jasne.
    Może możnaby się udać na ustawienia grupowe do Ewy (info na marginesie), tamte warsztaty wiele osób uważa za bardzo istotne, wręcz odkrywcze dla swojego życia.
    To mogę polecić. Zwłaszcza, że Ewa jest kobietą i wie lepiej co Pani czuje i co ma na myśli mówiąc to, co Pani mówi, lepiej niż ja.

  4. awentais
    Gru 22, 2017 @ 21:58:59

    Dziękuję Andrzeju za kolejną porcję bardzo ciekawych przemyśleń. Widać, że ten temat u Ciebie cały czas pracuje i myślę, że to dobrze, że poświęcasz mu jeszcze trochę uwagi i że też możemy z tego skorzystać.

  5. dar
    Gru 22, 2017 @ 23:02:43

    Dzięki wielkie! Moc szacunku!

  6. Tomek
    Gru 23, 2017 @ 05:44:15

    Inkarnować się czyli przejawiać się.
    Duch jest cały czas obecny i chce się przejawiać, ale musi „poczekać” na „gotowość”. Stopień „obecności” Ducha może być różny. Może być go dużo, mało albo bardzo mało , ale NIGDY „zero”. „Zero” to brak łączności ze Źródłem co jest niemożliwe, choć można tak myśleć/uważać.

    Spójrzmy na proces: myśli, energia, kreacja….
    Moim zdaniem nie ma znaczenia czy człowiek „ma Ducha” , czy „nie ma Ducha”. Każdy człowiek kreuje tylko, że w stopniu mniej lub bardziej świadomym, większym lub mniejszym.

    Do każdego, prędzej czy później, przychodzi moment zmiany świadomości.
    Jednocześnie czas to iluzja, ale nie w świadomości ludzi.

  7. Gandalf
    Gru 23, 2017 @ 08:51:33

    Tomek, wedlug moich obserwacji niestety ale dla wiekszosci ten moment nie nadchodzi obawiam sie, ze bez wytezonej pracy, z wyzwolenia sie od wzrocow nic z tego nie bedzie. Dodatkowo mamy silne programy narzucone przez ,,Stworcow” i one dodatkowo blokuja nam rozwoj (szczegolnie na planie energetycznym – patrz sesje Calogero).

    Gdyby tak bylo, to czy swiat, w ktorym zyjemy, wygladalaby tak samo? OK, na pewno jest postep cywilizacyjny, technologiczny, obyczajowy ale w zasadzie ciagle ludzkosc jako gatunek tkwi w tych samych wzorcach.

    Dlatego ja tez przestalem patrzec na innych, awracac sobie nimi glowe, sluchac czy mnie krytykuja czy nie. Moj rozwoj zalezy tylko ode mnie i basta. Albo odcinamy sie od wzorcow, od wplywow z zewntrz albo dalej pozostajemy w jakis wzorcach, egregorach, przekonaniach i tak wkolko.

  8. Marc
    Gru 23, 2017 @ 14:56:06

    Wpiszę pod tym tekstem, bo jest najnowszy a w sumie nie wiem do jakiego by to pasowało. Natrafiłem dzisiaj na film, obejrzałem. Film jako film w sumie taki sobie, ale opowiada o świecie duchowym. Myślę, że warto obejrzeć. Choć trochę taki miks jakby podejścia chrześcijańskiego z naukami o reinkarnacji, wibracjach, kreacji umysłu.

    Na koniec dopiero powiedzieli, że to na podstawie książki niejakiego Cico Xaviera, brazylijskiego medium, ponoć książka napisana pismem automatycznym podyktowana przez zmarłego głównego bohatera książki i filmu.

  9. Marc
    Gru 23, 2017 @ 15:02:06

    Od jakiegoś czasu często napotykam na kwestię „wibracji”, teksty L. Żądło, w jakimś artykule na tej stronie, filmy Calogero. Teraz kojarzę, parę lat temu na jakimś koncercie piosenkarka coś mówiła o „pozytywnych wibracjach” (nie wiem czy wiedziała o czym mówi czy „tylko puszczała takie hasło”) i pamiętam, że zaczęło mnie to mocno nurtować. W takim sensie, że zawsze podchodziłem tak materialnie mechanistycznie – wszystko ma przyczynę i skutek – materialne, coś się przyjemnego zdarzy czuję pozytywne odczucia, negatywnego – to nieprzyjemne, moje życie jest skutkiem decyzji w świecie materialnym itd. A tu jakieś wibracje.
    Jak niedawno pisałem o modlitwie afirmacyjnej w jednym z komentarzy. Jakiś czas temu spróbowałem podobnie odnośnie wibracji. Mówię Drogi Boże dawco wszelkiego życia, dziękuję, że bezpiecznie i zgodnie z najwyższym dobrem uzdrawiasz moje wibracje. No i mija parę chwil zaczynam się zupełnie inaczej czuć, chce mi się śmiać, śpiewać czasem nawet, pojawia się chęć do życia, pewność siebie itd. Ale też wychodzą różne nieprzyjemne rzeczy – dostrzegam je nagle, wzorce, nastawienia odczucia, wspomnienia – z różnych dziedzin życia.

  10. Marc
    Gru 23, 2017 @ 15:06:28

    To mi każe się zastanawiać nad sprawą przyczyny i skutku. W materialnym świecie nadal istnieją, ale może być wyższa przyczyna – wibracyjna. I tak w różnych wibracjach ta sama przyczyna da inny skutek. Np, ktoś mnie obrazi to na niższych wibracjach, się obrażę, będę przejmował, złorzeczył, a na wyższych w ogóle się tym nie przejmę. Biorąc pod uwagę prawo kreacji – inne zdarzenia też będą miały miejsce. Po prostu jakby zmieniają się zasady gry. Zasady obowiązują, ale zależne od wibracji. Słowo „wibracje” stosuję tak trochę umownie, nie wiem co to wibruje i jak tak naprawdę.

  11. Marc
    Gru 23, 2017 @ 15:07:48

    W ogóle tak oglądając sesje Calogero jakby załapywał że się tak wyrażę sprawę wibracji. Jak o nich mówił to sobie mówiłem że no dobra to chcę mieć wyższe i moje samopoczucie się szybko zmieniało.

  12. Marc
    Gru 23, 2017 @ 15:08:05

    „jakbym załapywał” miało być.

  13. Marc
    Gru 23, 2017 @ 15:08:43

    Na koniec Wesołych Świąt i wszystkiego co najlepsze w 2018!

  14. Swiat Ducha
    Gru 23, 2017 @ 20:32:22

    Dar
    Miło mi, pozdrawiam cię!

  15. KR
    Gru 23, 2017 @ 22:10:22

    Artykuł chyba nie do końca rozwiał mi jedną kwestię, która mnie dość frapuje – czy według Twoich obserwacji pochodzenie duszy z ziemskiej linii ewolucyjnej oznacza brak ducha inkarnowanego?

    Pozdrawiam i wesołych Świąt! 🙂

  16. Ramoiram
    Gru 24, 2017 @ 08:42:29

    Wspaniałe

  17. Swiat Ducha
    Sty 05, 2018 @ 00:21:53

    KR
    Odpowiadam może trochę po czasie, ale jednak:

    Kreacja „z dołu” to są ciała i Dusze, czyli „pojazdy”. I te – same z siebie nie są obdarzone Duchem.
    Mogą być one z Linii Ewolucyjnej, albo spoza linii Ewolucyjnej, np. mogą to być Elfy Leśne.
    Nic tu nie zależy od tego, czy jest inkarnacja Ducha w nie czy też nie ma.

    Bez inkarnowania masz Ludzi Ziemskich. Mogą być oni z Linii Ewolucyjnej.
    Ale też mogą być ludzie spoza linii Ewolucyjnej bez Ducha. Czemu nie?
    Może być człowiek mający Duszę, która niegdyś powstała na poziomie Eterycznym i zstąpiła w ciało ludzkie, a jednak nie ma Ducha.
    Są co do tego przeszkody? nie sądzę. Świat duchowy jest bardzo elastyczny!

    A druga sprawa to to, czy w daną istotę, w daną Duszę nastąpi inkarnacja Ducha. Jeśli tak, to jest i ciało, i Dusza i Duch (inkarnowany).
    I tu możę być też elastycznie – Duch może inkarnować w:
    – człowieka z linii Ewolucyjnej (Leszek Żądło mówił, że Budda Siakjamuni był z linii Ewo, a się oświecił, więc miał Ducha)
    – człowieka spoza linii Ewol. (Dusza była skreowana gdzie indziej a weszła w ciało człowieka i potem jeszcze wszedł Duch,
    albo wcześniej wszedł Duch i potem się inkarnował „w dalszej kolejności” w ciało ludzkie)

    A tu p. Sławek opowiada o tym.

  18. Swiat Ducha
    Sty 05, 2018 @ 00:36:30

    Marc
    >ale może być wyższa przyczyna – wibracyjna. I tak w różnych wibracjach ta sama przyczyna da inny skutek.
    > Po prostu jakby zmieniają się zasady gry. Zasady obowiązują, ale zależne od wibracji.

    Brawo! Bardzo dobrze!
    To co opisujesz, to jest rozpoznanie sytuacji na poziomie ponadatmanicznym zwanym przeze mnie adi, czyli na poziomie nadawania znaczeń.
    Tu konkretnie o tym mówisz, i pokazujesz jak można dane wydarzenie zobaczyć „pod innym kątem” (z innego punktu zboru) i nadawać mu wibracyjnie inne znaczenie.

    >No i mija parę chwil zaczynam się zupełnie inaczej czuć, chce mi się śmiać, śpiewać czasem nawet, pojawia się chęć do życia, pewność siebie itd. Ale też wychodzą różne nieprzyjemne rzeczy – dostrzegam je nagle, wzorce, nastawienia odczucia, wspomnienia – z różnych dziedzin życia.

    I przez pomoc od WJ i Boga zmieniłeś punkt zboru na przyjemniejszy dla odczuwania.
    Jednakże wibracje w Duszy obecne (pewnie w jej części – w Ciele Bolesnym) uniemożliwiły przebywanie tam bezproblemowe. Jeśli są niezgodne z nową, lepszą wersją wybranych wibracji C.B. uruchamia się, aby pokazać, że coś „nie styka” i czeka – co chcesz z nimi zrobić. Czeka na twoje decyzje, na pracę nad nimi.

  19. Marc
    Sty 05, 2018 @ 12:22:37

    No to fajnie chyba 🙂

  20. KR
    Sty 09, 2018 @ 21:22:35

    Dzięki za odpowiedź! 🙂

    Tak mi się coś kleiło, chociaż nie byłem pewien, także dziękuję za odpowiedź. Tak w ogóle – temat, który poruszyłeś – czuję, że jest dla mnie ważny, więc pięknie, że piszesz o tych sprawach. Ja często wracam wspomnieniami do lat dzieciństwa, do okresu, który z perspektywy czasu wydaje mi się bardzo uduchowiony (?). Nie wiem czy to najlepsze słowo, miałem wtedy wielką motywację i entuzjazm, aby poznawać przyrodę i nauki ścisłe i na kanwie tego, hmmm… tworzyć? Tak wydaje mi się, że w tym mogła być jakaś manifestacja ducha – chociaż może to były sprawy zbyt przyziemne? Nie wiem do końca, ale chciałbym do tego wrócić… do tej lekkości i entuzjazmu. Twoje wpisy dużo mi pomogły, przynajmniej zrozumieć, którędy droga.

    Trochę się od tego czasu przyplątało spraw niemiłych, w ogóle, miałem takie odczucie, po napisaniu pierwszego komentarza, że coś nie do końca przyjemnego zaglądnęło ze mną na tego bloga, piszę strasznie abstrakcyjnie, ale jeżeli Ty lub ktoś inny tak to odczuł, to przepraszam.

    No i na koniec – dla mnie to co piszesz, to jest na prawdę rewelacja. Wielkie, wielkie dzięki 🙂 także wszystkiego dobrego, czego sam chciałbyś sobie życzyć! Pozdrawiam. 🙂

  21. Gandalf
    Sty 10, 2018 @ 10:06:28

    To, o czym piszesz, ze cos potrafi wyssać, zabrać ten entuzjazm to według mnie są to te reptiliańskie energie, manipulacje na polu energetycznym. Ja też za dziecka tryskałem energią, miałem pełno energii do działania … i w miarę, jak dorastałem, system ziemski pokazywał mi, że tego nie mogę, tamtego nie jestem w stanie ruszyć itp. Sporo ludzi w takiej sytuacji bierze do siebie pomocnika (symbionta) i wdaje się w wir walki o pozycje, o to czego chce dostać, ale za pewną cenę. Wydaje mi się, ze Ty nie chcesz brać takiego czegoś (sam piszesz, że wyczuwasz, że coś jest obok Ciebie, może to symbiont próbuje wejść w Twoje pole energetyczne ale Ty nie dajesz na to przyzwolenia?), ale czujesz, że nie możesz też przepchnąć wielu spraw dla Ciebie ważnych, aby zamanifestowały się w życiu. Mam podobnie i coraz wyraźniej dostrzegam, że są to obciążenia na planach astralnych, eterycznych, idące z planów zaplanowanej karmy dla nas wszystkich (Andrzej pisze o tym gdzieś). Obejrzyj sesje Calogero, tam wręcz jest mnóstwo przykładów, jak ludzie są poblokowani przez takie ,,cuda”, które na wiele wcieleń trzymają nas w miejscu.

  22. Kamil
    Sty 15, 2018 @ 01:05:39

    Ostatnio rozmawiałem z kolegą z którym utrzymuje kontakt tylko przez internet i jakoś tak z szedłem na temat duchowości. Po chwili pisania wywiązała się mała kłótnia, ponieważ ten ów kolega jest w 100% przekonany że duchowość i świat duchowy to ściema i żeby zejść na ziemię i skupić się na zarabianiu pieniędzy. Zagotowało się we mnie. Ze 100% przekonaniem starał się mi wmówić że duchowość nie istnieje i to strata czasu i oszołomstwo, więc zastanawiam się tutaj czy to jakieś konkretne przekonania i złe doświadczenia z przeszłości go tak uwarunkowały czy może… Dla niego Świat Ducha nie istnieje, bo sam go nie ma i jest to po prostu abstrakcja dla niego? Może jest właśnie takim portalem?
    Po chwili rozmowy wyluzowałem i zacząłem się zastanawiać z iloma ludźmi mogę tak na prawdę porozmawiać o duchowości, a nie tylko w ramach religii i rytuałów, to będzie chyba tylko z 2 osoby nie licząc Was tutaj. Staram się zweryfikować teorie o braku Ducha u niektórych ludzi i ja na razie wszystko by się zgadzało… Chociaż pewnie jestem stronniczy.

  23. Swiat Ducha
    Sty 15, 2018 @ 01:49:12

    Kamil
    Dobrze że odpuściłeś! 🙂
    Ja te osoby widzę, trochę czasu mi zabrało aby w nieponiżający sposób ujmować ich bycie, życie. Bo to jest takie same życie jak i moje, życie mojego ciała i psychiki. Jednakże ja czuję się od nich różny. Ale to też nie jest jakoś dla mnie argument aby czuć się „specjalnym”.

Komentarze

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Follow Opowieści o duchowości on WordPress.com
%d blogerów lubi to: